Julia Kurek

Urodzona w Szczecinie. Artystka wizualna, performerka, autorka prac wideo i instalacji. Tytuł doktora habilitowanego uzyskała na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, doktora na na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – studia doktoranckie, oraz Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku – studia magisterskie (dyplom został wyróżniony podczas ogólnopolskiej wystawy Najlepszych dyplomów ASP). Studiowała również w Istambule Marmara Universitesi 2008-2009.

Laureatka:

Nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Twórców w Dziedzinie Kultury, Międzynarodowego Festiwalu Wideo Art „Now&After” w Moskwie w Rosji, I Biennale Sztuki w Piotrkowie Trybunalskim.

Brała udział w wielu wystawach, festiwalach i przeglądach sztuki:

na Białorusi w Brazylii, Chorwacji, Danii, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Izraelu, Japonii, Meksyku, Niemczech, Norwegii, Rosji, Rumunii, Serbii, Stanach Zjednoczonych, Szkocji, Szwajcarii, Szwecji, Turcji, Włoszech.

W Polsce jej prace były prezentowane m. in. w:

MOCAK w Krakowie, Zamek Ujazdowski w Warszawie, Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, ISW w Gdańsku, CSW w Gdańsku, BWA w Zielonej Górze, CSW w Toruniu, Galeria Labirynt w Lublinie, MS2 w Łodzi, Muzeum Kinematografii w Łodzi, PGS w Sopocie czy Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Ważniejsze wydarzenia:

Wystawa indywidualna „Synthesis” Centro Cultural Casa Talavera, Mexico City, Meksyk, wystawa „Moscow Art Communites” Muzeum Moskwy, Moskwa, Rosja, XIX Międzynarodowy Festiwal Wideo „VIDEOMEDEJA” Muzeum Sztuki Współczesnej, Nowy Sad, Serbia, Projekt „Performance Voyage 4” KnockDown Center, Nowy Jork, Stany Zjednoczone, Międzynarodowe Biennale Młodej Sztuki, MMOMA, Moskwa, Rosja, WRO Media Art Biennale, Wrocław, Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko 8” Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Ustka

Działa również jako kurator, zasiada w jury konkursów, pisze i publikuje teksty, realizuje szereg warsztatów w Polsce i zagranicą.

Więcej o artystce: juliakurek.blogspot.com

 

Fragment Autoreferatu

 

Performans jest najbliższą mi formą komunikacji funkcjonującej w obszarze języka sztuki. Gdy zaczynam myśleć o problemie, który chcę podjąć poprzez formę artystycznej wypowiedzi, zazwyczaj myśl ta przyjmuje kształt działania performans. Performans jest jednym ze sposobów doświadczania rzeczywistości. Wysyłam komunikat – dostaję odpowiedź, sprawdzając tym samym psychofizyczną kondycję moją i otoczenia. To doświadczanie jest procesualnością wydarzeń, tworzących się w bardziej lub mniej świadomie wykonywanych przeze mnie gestach. Trudno opisywać coś, co wydarza się w procesie, coś co zaczynając, jednocześnie się kończy. Przeważnie ukazujące się naszym oczom obiekty i obrazy (techniczne czy cyfrowe) zawężają odbiór do kontemplowania. Performans daje możliwość, poprzez interakcję, dosłownego wejścia w proces twórczy. Punktem zmiany przebiegu akcji w performansie jest często widz, który staje się interaktorem. Jego wrażliwość, spostrzeżenia, interaktywna wypowiedź mogą wpłynąć na działanie i zmienić formę. Ten specyficzny rodzaj kontaktu między mną a interaktorem szczególnie cenię. Jego interpretacja, przyjmująca formę czynnego działania, współuczestnictwa, jest dla mnie kluczowa. Moje zainteresowania w tym obszarze oscylują wokół konfrontacji, która następuje pomiędzy mną, widzem i otoczeniem. Konfrontacja ta często ma swój wyraz w interakcji, która może prowadzić do ciekawych rozwiązań formalnych i semantycznych. Gdy widz i performer mają pokrewne schematy pojęciowe, istnieje szansa na stworzenie spójnego przekazu z pierwotną ideą performera. Natomiast brak wspólnego schematu niejednokrotnie staje się czynnikiem kreacji prowadzącym do nowych rozwiązań. Odbiorcy często bardzo emocjonalnie reagują na moje działanie. Przejawem ich emocji bywa interakcja. Tym sposobem poznaję ich wrażliwość oraz sposoby postrzegania, które różnią się od moich. Analizując te sytuacje uczę się pojmując odmienny sposobu rozumowania. Wyciągam wnioski i formułuję kolejne działania. Te performatywne konfrontacje są dla mnie źródłem poznania mnie samej i drugiego człowieka. W działaniu performans używam własnego ciała budując sens wypowiedzi poprzez gesty. W ten sposób nadaję działaniu znaczenia. Staram się tworzyć formę otwartą, by widzowie mogli zaangażować się w realizowany przeze mnie performans. Ich reakcje są dla mnie istotne, bowiem często dopełniają go. Są wyzwaniem, do którego muszę się ustosunkować chcąc wejść z nimi w dialog. Niejednokrotnie stają się również inspiracją podczas tworzenia kolejnych kreacji. Te wzajemne interpretacje wyrażanych intencji czy emocji, przekazywane poprzez gesty prowokują mnie do obcowanie z drugim człowiekiem.

Zdjęcia dzięki uprzejmości artystki.

Umiejętności

Opublikowano w dniu

25 września 2018