Pożywieniem dla mojej pracy są inspirujące elementy codziennego życia, być może dlatego, że nie posiadam bogatej wyobraźni i zawsze twardo stąpałam po ziemi. Ta “codzienność” w moich performance’ach wyraża się nie tylko w tym, co mówię – nigdy nie lubiłam chełpliwych mów – ale także w tym, jak to mówię : w mojej obecności, w przestrzeniach, które wybieram, w materiałach, których używam. Powiedzmy, że z namacalnej rzeczywistości lubię stwarzać różne opowieści.
Najważniejsza jest dla mnie “forma”, formalna struktura każdego performance’u. Jeśli, w co wątpię, forma mogłaby być oddzielona od treści (co jest powiedziane i jak jest powiedziane), to w mojej pracy ten element, który można nazwać “narracją” nie jest propozycją świadomości, ale raczej “manifestacją nieświadomego”, moich własnych lęków i mitów, tego, czym jestem i czasu oraz warunków w których przyszło mi żyć, i dlatego – z mojego punktu widzenia – jest to coś niekontrolowanego i nieuchwytnego
